თარგმნა: ბაჩანა ჩაბრაძე ღმერთს ქალი კარგად არ დაუხურავს ღმერთს ქალი კარგად არ დაუხურავს. ქალის სხეული იმისთვისაა შექმნილი, რომ შიგ შეაღწიონ. კაცები ყოველდღიურად პოულობენ ნებისმიერ საშუალებას იქ შესაღწევად, და იქიდან გამოსაღწევად. მხოლოდ ენის და ფიქრების ამოხრახნა უჭირთ ცოტა. ამ ნერვულ გზააბნეულობაში, პოეტიც კი იტყვის, რომ იმ ფორმებს შორის, რომელსაც კაცი ფლობს, ქვა ყველაზე ნაკლებად გამძლეა. იმსხვრევა. საყოველთაოდ ცნობილია – ქალის მუცელი ზეცისაკენ არ უშვებს სევდას, მოგონების კოროზიულ მჟავებს მოისვრის მარადისობასთან ხანმოკლე – ელვისებურ - შერიგებაში. წყვდიადს ესწრაფვის. ბარძაყის
ფრანგულიდან თარგმა ბაჩანა ჩაბრაძემ აქ განა საჩხუბრად მოვედით ივლისის ერთ დილას, მაღვიძარამ ჯერ კიდევ ბინდბუნდზე დაგვიზარა. ჩემს გოგოს ვუთხარი: “ავდგეთ ჩქარა, აღლუმის დღეა დღეს!” ბულვარზე მისვლა არ დავახანეთ ზანზიბარის მეფის სანახავად, მაგრამ… პოლიციამ სულ კინწისკვრით მოგვიცილა! მაშინ, მე ვთქვი: “აქ განა საჩხუბრად მოვედით, აღლუმი გვინდოდა, გვენახა. აქ განა მუჯლუგუნს მოველით, აღლუმი გვინდოდა, გვენახა. ყველა რომ შინ გამოიკეტოს, ხომ თავი მოეჭრა ქვეყანას! გვაცალეთ, მაშ, გვაყურებინეთ, თორემ დედოფალს რომ მოიწვევთ, დახვედრა უჩვენოდ მოგიწევთ!” მეგობრებს ქეიფი გვჩვევია და – იმ დღესაც, ბისტროში შევიარეთ, სადაც
თარგმნა გიორგი კობახიძემ ლექსები კრებულიდან «Pour ne plus rêver», ალჟირის სახალხო არმიის გამომცემლობა. ალჟირი, 1965 კაფე შევიძინე სიგარეტის კოლოფი გაზეთი და მზის სხივი და მივუჯექი მაგიდას ტერასაზე უზარმაზარ კაფეში შევუკვეთე ყავა და დავალაგე ჩემი სიგარეტის კოლოფი ჩემი გაზეთი ჩემი მზის სხივი და ჩემი ყავის ფინჯანი თანმიმდევრულად კარგად მოვეწყე ჩემს სავარძელში და დავიწყე კითხვა მშვიდად წამიერად დავხედე ჩემს სიგარეტის კოლოფს ჩემს გაზეთს ჩემს მზის სხივს ჩემს ფინჯანს რიგში განლაგებულს და ვიფიქრე ხომ არ ვარ რევოლუციონერი. ალფაბეტიზაცია რას ემსახურება ჩემი ლექსები თუ ჩემსას ვერ კითხულობს დედა? დედა არის ოცი წლის მას აღარ სურს ტანჯვა ის მოვა
თარგმნა ვალო ჩაჩუამ ოთხი ილუსტრაცია, თუ როგორც აცვიფრებს ახალი იდეა ადამიანს, რომელიც მისთვის არ არის მზად Iმწერალი: მე მწერალი ვარ.მკითხველი: მგონი შენ ნეხვი ხარ!(ამ ახალი იდეით თავზარდაცემული მწერალი რამდენიმე წუთით დგას და მკვდარი ეცემა. ის გააქვთ). IIმხატვარი: მე მხატვარი ვარ.მუშა: მგონი შენ ნეხვი ხარ!(მხატვარი ტილოსავით ერთიანად გაფითრდა, ლერწმის ღეროსავით შეირხა და უეცრად გარდაიცვალა. ის გააქვთ).IIIკომპოზიტორი: მე კომპოზიტორი ვარ.ვანია რუბლიოვი: მგონი შენ
(თეატრი და მისი ორეული, თავი VI, გალიმარი, 1938) ფრანგულიდან თარგმნა და შენიშვნები დაურთო ბაჩანა ჩაბრაძემ ერთ-ერთი მიზეზი იმ სულშემხუთავი ატმოსფეროსი, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ ყოველგვარი გამოსავლისა და საშველის გარეშე, - და რაშიც ყველა ჩვენგანს წვლილი მიგვიძღვის, მათ შორის, ყველაზე მემამბოხეებსაც კი - მდგომარეობს მოწიწებაში იმის მიმართ, რაც დაწერილა, გამოთქმულა, გამოსახულა და რასაც ხორცი შეუსხამს, თითქოს ყოველგვარ გამოხატულებას საკუთარი თავი უკვე არ