თარგმნა გიორგი კობახიძემ  წიგნიდან “მითოლოგიები” (1957)   ჩარლის უკანასკნელ კომიკურ ნომერს წარმოადგენს მისი საბჭოთა ჯილდოს ნახევარის გადაცემა აბატი პიერის ფონდისთვის. არსებითად, ეს ნიშნავს იმის აღიარებას, რომ პროლეტარი და ღარიბი საერთო ბუნების არიან. ჩარლი ყოველთვის წარმოიდგენდა პროლეტარს ღარიბის საბურველში, აქედან მოდის მისი სახეხატების განსაკუთრებული ადამიანურობა და ამავდროულად, მათი პოლიტიკური ორაზროვნება. ეს კარგად ჩანს მის შესანიშნავ ფილმში “ახალი დროება”. აქ ის გამუდმებით ეხება

„საბოლოო ჯამში, მე ვაჭარბებ. მე ყოველთვის ვაზვიადებ“, - ასე თვლიდა დერიდა (Ferraris, 2007, p. 418). თუმცა, ამაში თავისთავად პრობლემური არაფერია. პირიქით, გაზვიადება შემოქმედების ტექნიკაა, გარკვეული ტიპის აზროვნების რადიკალიზაცია, საიდანაც შესაძლოა რაღაც ახალი დაიბადოს, ან რაღაც ძველი ახლებურად განიცადოს. მაგალითად, სწორედ გაზვიადების ხელოვნებას განსაზღვრავდა ეკო, როგორც ჰიუგოს ნაწარმოებების მთავარ ნიშანს. ჰიუგოს სტილი ჰიპერბოლაა, აღწერის რადიკალური განზომილება, სადაც აღწერა იმდენად

თარგმნა ვალო ჩაჩუამ   არის თუ არა მსგავსება წარსულში? ერთი მატარებელი, რომელიც მიქრის, მოძრავი ფიგურები, დევნები, ადევნებები - პირველ კინოლენტებში. გასულიერებული სიბრტყე უკვე სიამოვნებას გვანიჭებდა. მაყურებელი მოხიბლული იყო კინოს შესაძლებლობით ზუსტად გადმოეცა მოძრაობა, ამიტომ კინოსურათების საწყისი დაფუძნებულია პინკერტონებით სავსე ქუჩებისა და რევოლვერებიანი რომანების ჟანრზე. კულისების ნაძირლები ეკრანზე იმანჭებიან - პირი ოდნავ კი არ იღებოდა, არამედ - სრულად, კი არ იცინოდნენ, - ხარხარებდნენ, კი არ დადიოდნენ,

თარგმნა დავით ჩიხლაძემ   1961 (ფილმის საუნდტრეკი)   ჩვენ არ ვიცით რა ვთქვათ. მეორდება სიტყვების თანმიმდევრობა; ჟესტები ამოცნობილია. ჩვენს გარეთ. რა თქმა უნდა, ზოგიერთი მეთოდი ათვისებულია, ზოგიერთი შედეგი მოწმდება. ხშირად ეს სახალისოა. მაგრამ რამდენი რამ არის, რაც ჩვენ გვინდოდა და არ იქნა მიღწეული, ან მხოლოდ ნაწილობრივ და არა ისე, როგორც ჩვენ წარმოგვედგინა. როგორი კომუნიკაცია გვინდოდა, ან განვიცადეთ, ან მხოლოდ ვასიმულირეთ? რომელი რეალური პროექტი