თარგმნა ანრი კიკნაველიძემ I ო, დასავლეთის ქარო, სუნთქვავ შემოდგომისა, შენ, ვის უხილავ არსებასაც მკვდარი ფოთლები გაურბიან, ვით, აჩრდილნი ჯადოქრის ძალას. ყვითელი, შავი, უფერული, ზოგან წითელი, ჭირიანთა სიმრავლეები: ო, შენ, ვინც ეტლით მიაგელვებ ზამთრისეულ სარეცელისკენ ფრთიან თესლებს, ცივი, ჩუმი განსვენებისთვის, თითოეული, როგორც გვამი თავის საფლავში, ვიდრე შენი და, გაზაფხული ლაჟვარდისფერი, არ დაჰბერავს თავის საყვირს მთვლემარე მიწას, (გადენის, როგორც საძოვარზე ფარას, ტკბილ კვირტებს) სიცოცხლის ფერით და სურნელით აავსებს მთა-ველს: ველურო სულო, ყველგან მყოფო, ყველგან