*** გუშინ საღამოს, სტუმრებისგან შინ ვბრუნდებოდი, ჩამეძინა, გავიარე ჩემი მეტროს სადგური, ვერნანცკაიას გამზირი და მივაღწიე ბოლო გაჩერებას; იქ მე გამაღვიძა ქალმა ლურჯ ფორმაში: გამოვედი ვაგონიდან და უკან გავემგზავრე; როცა მივედი ჩემს სადგურამდე და გადმოვედი ვაგონიდან მე ვიფიქრე იმაზე, რომ იქნებოდა საინტერესო გამეგო, როგორ ხშირად უწევს ამ ქალს და ისეთებს, როგორიც ისაა მკვდრების გაღვიძება მეტროს ცარიელ ვაგონებში; მე გამახსენდა რომ ჩემს ადრინდელ ლექსებში (სხვათა შორის, უწინ მე ვწერდი სავსებით სხვა ლექსებს – ზოგიერთს ალბათ ისინი კიდევ ახსოვს; მათ შორის, ჩემის აზრით რამდენიმე არ იყო ცუდი; ახლა მე ვწერ სავსებით სხვანაირად; ცნობისთვის, ეს ახალი ფორმა მე გამეხსნა
თარგმნა: ანდრო დადიანი პოლიტიკა 101 როგორ სამყაროში ვცხოვრობთ?>სადაც მსუქანი კატები დივიდენდებს იღებენ მათ მიერ განხორციელებული ინვესტიციებიდან, რომლიც ტყუილებსა და ქურდობაში მდგომარეობს. ამ ყველაფრის შემდეგ, ბავშვები არიან ნარკოდილერები, ზემოთ კი ფარმაცევტული კომპანიები მილიონებს შოულობენ ნარკოტიკების გაყიდვით, დაავადებების და სნეულებების მანიპულირებით. ერთხელ ვიღაცამ თქვა, თუ მდიდარი ხარ, შეგიძლია იცხოვროო. ჩვენი გონება ღარიბია, თითქოს არაფერი დაგვრჩა გასაცემად. თითქოს უდაბნოში ვართ ჩარჩენილები კანიბალური მიდრეკილებებით, ველურებივით ვცხოვრობთ პრიმიტიულ გარემოში და ცოდნაც ასეთი შეზღუდულია, ჯერ კიდევ ვერ გაგვიგია, როგორ ააშენეს პირამიდები, თუმცა
(პოემა) 1. ვისი ტანკები დაიკავებს ამ ფართე გამზირს? ვისი ხელები მოიქნევენ ბოლოჯერ დროშას? შიში, რომელსაც სკამს ვაცლიდით, ჯერ ისევ აქ ზის, სულის შებერვით რომ გვათბობს და სიცივით გვთოშავს. როცა კორდონთან შიში ამბობს - „ხელი გამიშვი!“ როცა წასული გეგონა და უკან დაბრუნდა, ნახელკეტარი ყველა ნეკნი არის - კლავიში, რომელზეც რეჟიმს სხვა მუსიკის დაწერა სურდა. მაგრამ ნოტები შენს ხელთაა, ამიტომ სხვა ხმით იმღერე ისე, რომ გაიგოს მთელმა უბანმა, გაიგონ იმათ, ვინც დარაჯობს - მარცხნივ ან მარჯვნივ, გაიგოს ყველა სახიერმა, თუნდაც უგვანმა. რომ თუ ახალ ხმას
თარგმნა ანრი კიკნაველიძემ I ო, დასავლეთის ქარო, სუნთქვავ შემოდგომისა, შენ, ვის უხილავ არსებასაც მკვდარი ფოთლები გაურბიან, ვით, აჩრდილნი ჯადოქრის ძალას. ყვითელი, შავი, უფერული, ზოგან წითელი, ჭირიანთა სიმრავლეები: ო, შენ, ვინც ეტლით მიაგელვებ ზამთრისეულ სარეცელისკენ ფრთიან თესლებს, ცივი, ჩუმი განსვენებისთვის, თითოეული, როგორც გვამი თავის საფლავში, ვიდრე შენი და, გაზაფხული ლაჟვარდისფერი, არ დაჰბერავს თავის საყვირს მთვლემარე მიწას, (გადენის, როგორც საძოვარზე ფარას, ტკბილ კვირტებს) სიცოცხლის ფერით და სურნელით აავსებს მთა-ველს: ველურო სულო, ყველგან მყოფო, ყველგან
ზურა რთველიაშვილს მე არ ვიცი როდის დავმეგობრდით გაცნობის მომენტსაც კი ვერ ვიხსენებ თითქოს ამას დასაწყისი არც ჰქონია ღია სივრცის ადამიანი იყო ეს იყო ციხის საწინააღმდეგო ადამიანი ასეთი იყო ის როცა ჩემს თეატრალურ ჯგუფში მოვიდა ბალეტის სკოლაში, ასეთი იყო მერეც, დაუნანებელი თავის თავის, როცა ამერიკიდან ჩამოვედი, მას არ ერიდებოდა მეგობრობა დ მხარდაჭერა ის არ იყო კარიერისტი მაგრამ აჩვენა კარიერისტებს, თუ რა და როგორ შეიძლებოდა მას შეეძლო დაელია სპირტიანი და
xxx მე ყვავილებს არ მჩუქნიან ზოგს სისულელედ ეჩვენებოდა იმაში ფულის გადახდა რაც მალე ჭკნება, ზოგს ალერგია ჰქონდა, ზოგს უბრალოდ აზრადაც არ მოსვლია. ველოდებოდი როდის მაჩუქებდნენ ყვავილებს, მაგრამ საბოლოოდ მე მიწევდა ყიდვა, იმ ქალისგან რომელიც ყველაზე იაფად ყიდდა ყველაზე ლამაზ, სურნელოვან ყვავილებს. წელს არცერთი ყვავილი მიყიდია, არც ის ქალი მინახავს, არც ლარნაკი გამიმზადებია. წელს ყველაფერი სხვანაირადაა, წელს ჩემი სული არ ყვავილობს. xxx ჩემი ვენა საცერს გავს, იმდენი სისხლი ავიღე ნეტა ძარღვებში რაღა დაქრის. ჩემი სისხლით უნდა დაგხატო, ჩემი