პროზა

თარგმნა ელენე ლევაკიამ   მე განათლებული არ ვარ. არც უმეცარი ვარ. მე მიგრძვნია ბედნიერება. ეს ძალიან ცოტას თუ ამბობს: მე ცოცხალი ვარ და ეს სიცოცხლე უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებს. ხოლო სიკვდილი?

ზღვასთან დადის ერთი დაცენტრილი კაცი. ანდაც რას დადის, ზის და იყურება, როგორც კაატინგაში დაკარგული სალოსი ესტებანი. ხანდახან ჩუმად იყურება, ზოგჯერ კი,  რაღაცეებს ბურტყუნებს კიდეც. ორი წელია კენტად მოთევზავე კაცს ვერ

მთარგმნელი ლაშა ყელბერაშვილი   (ნაწყვეტი) წიგნს ვუძღვნი აპოლონიოს ტიანელის მანებს, ქრისტეს თანამედროვეებსა და ყველა ჭეშმარიტ ილუმინატს ამ წარმავალ სამყაროში. და იმისათვის რომ ხაზი გავუსვა მის ღრმა ირეალურობას, სულიერებას, ამაოებას, წიგნს

მთარგნელი ვალო ჩაჩუა   ასე ამბობდა ლუდვიგ მის ვან დერ როე: „საინტერესო უბრალოება – ეს ძვირფასი რამეა, ყველაზე რთულად მისაღწევი“. კაპიტან სამუელ ბელამის „მეკობრეთა პრინცს“ ეძახდნენ. მას ასევე უწოდებდნენ „შავ

  და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ! სანდრომ ლოცვა დაასრულა, ჩაი დაისხა და პურზე კარაქის წასმას შეუდგა. რამდენჯერმე სცადა მხოლოდ პურსა და კარაქზე ეფიქრა, თუმცა არ

წვიმამ გადაიღო, გუშინდელი ღრუბელი ქარმა აკრიფა და აღმოსავლეთისკენ წაიღო. დილით ის ქარიც ჩადგა. მზემ სათონის კედელი გაათბო. გაბომ შინიდან სკამი გამოიტანა, დაიდგა და ზედ კვნესით დაჯდა. შინ მარტო იყო, ბიჭი