***
ჩიტსაც სული აქვს,
რა თქმა უნდა, ჩიტსაც სული აქვს…
დაუგდე ყური:
გამთენიის წინ როგორ გალობს,
რა სრულყოფილად გალობს –
ქალაქშიც კი,
ამ მახინჯი სახლების სიახლოვეს
გადარჩენილ პატარა,
ვარდისფერ ვარდებიან სკვერში –
მოლაღურია თუ ბულბულია,
ტოროლაა თუ შაშვია…
სული რა შუაშია?
აბა, ისე როგორ იგრძნობ
ღამის კიდეს?..
და
თანდათან
თენდება კიდეც…
ღამის და დღის გასაყარზე:
ვარდი და ბულბული …
ქალაქშიც კი,
ამ მახინჯი სახლების სიახლოვეს…
მე მინდა,
ჩემი სულიც ბოლოს იქ მოხვდეს,
სადაც მკვდარი ჩიტების სულებია…
განჯინა
სადაური სიტყვაა – “განჯინა”?
მახსოვს ჩვენი განჯინა – პატარა მღვიმე,
ძველი, პატარა სახლის, პატარა ოთახის
კედელში.
ლოგინის რამე-რუმეს ინახავდა
განჯინაში დედა –
ლეიბებს, საბნებს, ბალიშებს
და მართლა მღვიმესავით მყუდრო იყო
განჯინა, მყუდრო და თბილი.
და მე მიყვარდა ეს სიმყუდროვე –
მიყვარდა განჯინაში შემალვა
და კოტრიალი…
მთლად არ ბნელოდა –
ხის თხელი კარები მჭიდროდ არ იხურებოდა
და ღრიჭოებიდან ყოველთვის აღწევდნენ
შუქის ზოლები…
განჯინა…
სიტყვაღა დარჩა…
მყუდრო და თბილი სიტყვა –
“განჯინა”,
რომლის წარმომავლობის გარკვევასაც
ვცდილობ ახლა…
რისთვის ვცდილობ?…
თბილისის ზღვაზე
01.11.2020, კვირა –
არჩევნების მომდევნო დღე
ტატო ჩანგელიას
რა მშვენიერი ნოემბერია –
თბილი და ნაზი
ლურჯიც ბევრია, მწვანეც ბევრია
თბილისის ზღვაზე.
აქ ქალაქია, თან არ არის
ჯერაც ქალაქი:
ჯერ ისევ ხარობს ალაგ-ალაგ
ურო-ბალახი,
დაფარფატებენ ნოემბერშიც
პეპლები პარკში,
აქ ჯერ ისევ გრძნობ ყოველივე
ამასთან კავშირს…
რა მშვენიერი ნოემბერია –
ბავშვებით სავსე,
მოჩანს პატარა ეკლესია
პატარა მთაზე.
თითქოს სხვაგან ხარ, სხვა სივრცეში,
სხვა დროის ველზე:
არაფერს წუხხარ, არსად ჩქარობ,
არაფერს ეძებ…
თითქოს კოვიდი ახლომახლო
არც კი ყოფილა
და არჩევნებმა თითქოს ყველა
დააძმობილა…
***
სვიფტიდან
თვალი ეჩვევა ყველაფერს,
ყური ეჩვევა ყველაფერს,
გული – ვერ,
ჩემო გულივერ…
ბათუმის პორტის ღია კაფეში, ანუ სტერეოტიპული ასოციაციები
“Купите цветы, пожалуйста, купите цветы”–
ისევ მთავაზობს რუსულ ყაიდაზე “კასინკამოკრული”, ხერხემალგამრუდებული “ბაბუშკა” – ზაფხულის
სეზონის შეუსაბამო, ოდესღაც ლურჯი, გაცვეთილი, პიჯაკისმაგვარი რაღაც რომ აცვია. ის ყოველ
საღამოს აქ არის, უბრალო ყვავილებით ხელში.
ნეტავ, სად შოულობს ყვავილებს? ალბათ დილით
ყიდულობს, საღამოს კი ცოტათი ძვირად ყიდის –
შიმშილით რომ არ ამოხდეს სული. ესეც რომ
არ იყოს: მთელი დღეები შინ, მარტოხელას,
სამსახურის გარეშე რა გააძლებინებს?! ბაბუშკა
ხომ შრომასაა მიჩვეული – გაუხეშებულ
ხელებზეც ეტყობა…
-არ მინდა ყვავილები, ბაბუშკა, ხომ ხედავ მარტო
ვვახშმობ, ვის მივართვა? აი, ლარი, გამომართვი,
ისე გამომართვი…
და მლოცავს რუსულკილოიანი ქართულით ბაბუშკა,
გულით მლოცავს და მეც გულზე მხვდება მისი
სიტყვები… უცნაური სიწყნარე წამით ისადგურებს
სულში… შემდეგ წამს კი მახსენდება: “ახლა კი
დროა, სოლომონ, რომა…”
ჰმ, მშვიდობა, ზღვის სანაპირო, ყვავილები…
***
თვითმფრინავში
ტურბულენტობა
აკვანივით არწევს თვითმფრინავს:
აქეთ და იქით, იქით და აქეთ…
ტურბულენტობას არა აქვს სული.
ტურბულენტობას არა აქვს სახე.
მერე? –
ამ უსულომ და უსახომ
უნდა გვიმსხვერპლოს?!..
ისე,
რატომაც არა?..
***
ისევ თბილისი
ისევ ივლისი
სიცხე
აუტანელი სიცხე
და ასაკი
უსიამოვნო ასაკი
და გულის ფრიალი
გულის ფრიალი დამჩემდა ბოლო დროს
აფრიალდება გული და ფრიიი
8-9 საათი
შეიძლება მეტიც
სიცხეც ხელს უწყობს ფრიალს
აუტანელი სიცხე
ამიტომ ახალ რამეებს
სიფრთხილით ვიწყებ –
ვინიცობაა ვერ მოვასწრო
თუმცა
რა შეიძლება იყოს ახალი –
ზუსტად ასეთივე სტრიქონები
ახლა რომ ვწერ
უთუოდ ექნება დაწერილი
ვინმეს
სადმე
ოდესმე
ყველაფერი განმეორებაა ამ ქვეყნად
კაცის სიცოცხლის გარდა
სუდარა და ფარდა.
***
ჩაპლინის ფირი
შენ დღესაც სასაცილო ხარ, ჩარლი,
დღესაც აცინებ მოხუცსაც, ბავშვსაც –
გახუნებული ტრიალებს ასლი:
ბევრი რამ გაქრა,
ცოტა რამ დარჩა…
დრო უძღებია – ახალ მსხვერპლს ითხოვს,
სურს თუ არა სურს, მაინც ვერაგობს…
შენ დღესაც სასაცილო ხარ, ჩარლი…
ხარ თუ არა ხარ?
გრძნობ თუ ვერა გრძნობ?…
***
შეეჩვევიო
რაღა დროს შენი დედააო
უკვე შვილიშვილი გყავსო
ათი წელი გავიდა
მე კი ვერ შევეჩვიე
ეტყობა მაინც „დედიკოს ბიჭი“ ვიყავი
და ასეთად დავრჩი
მენატრება
ხანდახან ისე მომენატრება ხოლმე
რომ ცრემლს ვერ ვიკავებ
მამაკაცს ეგეთები არ შეშვენისო
უხერხულიაო
მე ვიცი რაცაა უხერხული
ვისი რა საქმეა
ვიღაც ეჩვევა უდედობას
ვიღაც ვერ ეჩვევა
კიდევ შეხვდებიო
იქ შეხვდებიო
სად იქ?!
ანდა იქ და აქ ერთია?!
ჰოდა
თავი დამანებეთ
მენატრება
მეტირება
და ვტირი.
რომანას დახლი
იყო კარგი, უბრალო, ქალაქელი,
ხანშიშესული კაცი – რომანა:
ყიდდა პატიოსნად ხილ-ბოსტნეულს
პატარა დახლთან ყიფშიძის ქუჩაზე.
თუ მეპატრონე არ ეგულებოდა
ახლომახლო, ფასსაც დაგიკლებდა
ცოტათი, ნისიადაც მოქცემდა რამეს,
თან შენი ოჯახის წევრებს მოიკითხავდა…
უჭირდა თვითონ – ტანსაცმელზეც
ეტყობოდა, ჯანმრთელადაც ვეღარ იყო –
ცალ ხელს ვეღარ ხმარობდა ხეირიანად,
მაგრამ მუდამ კეთილი ღიმილი უნათებდა
სახეს…
ერთ არამშვენიერ დღეს – აღარ გამოჩნდა,
არც ერთი კვირის შემდეგ გამოჩნდა.
მოვიკითხე: გარდაცვლილიყო კარგი,
უბრალო, ქალაქელი კაცი რომანა.
ის დახლი დღესაც ადგილზეა, მაგრამ…
აი, ამ წუთას, ამ სტრიქონების წერისას
ვაცნობირებ, რომ მას შემდეგ რაღაც
ძალა მაკავებს – სხვაგან ვყიდულობ
ხილ-ბოსტნეულს…
კომენტარის დატოვება