პოეზია11- Page

I ქალაქი გამყოფ ხაზებზეა აგებული თითქოს ქუჩები იცავენ წესრიგს. კედლები წარმოთქვამენ სიტყვებს. აქ – მორჩილება. იქ – ამბოხი. ფუნქცია განსაზღვრულია. ჰორიზონტის ზოლი – წაშლილი. გვრჩება ყრუ კითხვა: „რა დევს კედლის

*** წახვედი? – მომწერე. წაიკითხე – წავედი. ვისთვისაა შეუძლებელი ისწავლოს უჩემობა? უჩემობა ისწავლოს შეუძლებლით. თქვი: საცხოვრებელი კვარტალებისკენ მიჰქონდათ შენი აქნილი სხეულის ნაწილები და შენი ძვლები სადარბაზოებში ერთხმად მიმღეროდნენ. მუსიკის მოყვარულმა

ფრანგულიდან თარგმნა ბაჩანა ჩაბრაძემ   დედაჩემს დედაჩემის პური მენატრება, დედაჩემის ყავა, დედაჩემის ალერსი… და დღითი დღე, ბავშვობა იზრდება ჩემში, და სიცოცხლეს ძვირად ვაფასებ, რადგან თუ მოვკვდი, დედაჩემის ცრემლების შემრცხვება! თუ,

თარგმნა: ვასო გულეური   თუ დამივიწყებ მინდა ერთი რამ დაიმახსოვრო.   შენ კარგად იცი: როცა შევყურებ ფეხაკრეფით შემოპარულ შემოდგომას ჩემი ფანჯრიდან, ალისფერ რტოს, ბროლივით მთვარეს, თუ ხელს შევახებ ცეცხლის პირას

თარგმნა: ბაჩანა ჩაბრაძე   მიყვარს შენი ფერი ყავის, შენი თმები ყავის, შენი ყელი ყავის. მიყვარს, როცა ცეკვავ ჩემთვის, გამიელვებს როცა ყურთან ჟღერა სამაჯურთა, ლამაზ სამაჯურთა, შენი ცეკვის ტემპს რომ ერთვის.