ლეო ნაფტას თვითმკვლელობა თომას მანის “ჯადოსნურ მთაში” მხოლოდ სიუჟეტური კულმინაცია არ არის, ეს არის მთელი რომანის ინტელექტუალური და სულიერი კრიზისის აფეთქება ერთ წამში – მომენტი, როდესაც იდეა საკუთარ თავს ანადგურებს.
ლეო ნაფტას თვითმკვლელობა თომას მანის “ჯადოსნურ მთაში” მხოლოდ სიუჟეტური კულმინაცია არ არის, ეს არის მთელი რომანის ინტელექტუალური და სულიერი კრიზისის აფეთქება ერთ წამში – მომენტი, როდესაც იდეა საკუთარ თავს ანადგურებს.
მიკროისტორიიდან მაკროისტორიამდე, მონოლოგიდან დიალოგამდე – „ხუთი საათი მარიოსთან“ რა ხდება მაშინ, როცა ქალი ახლად გარდაცვლილი ქმრის პირისპირ რჩება და საშუალება ეძლევა, ამოთქვას ყველაფერი, რაზეც წლების განმავლობაში დუმდა? შეუძლია თუ არა,
ძალიან საინტერსო სპექტაკლი დაიდგა ახმეტელის თეატრში რეჟისორ ირაკლი გოგიას მიერ. ეს არის ჟან ანუის 1944 წელს, ნაცისტური ოკუპაციის ქვეშ მყოფ საფრანგეთში შექმნილი პიესა, რომელიც ცნობილი თებეს ტრაგედიის მიხედვით გაკეთდა, მაგრამ
„საბოლოო ჯამში, მე ვაჭარბებ. მე ყოველთვის ვაზვიადებ“, – ასე თვლიდა დერიდა (Ferraris, 2007, p. 418). თუმცა, ამაში თავისთავად პრობლემური არაფერია. პირიქით, გაზვიადება შემოქმედების ტექნიკაა, გარკვეული ტიპის აზროვნების რადიკალიზაცია, საიდანაც შესაძლოა






