თარგმნა: ანრი კიკნაველიძე მაშ, მოდი, წავიდეთ, შენ და მე, სწორედ მაშინ, როცა საღამო გაიშხლართება ცაზე, როგორც ეთერით გაბრუებული პაციენტი მაგიდაზე; წავიდეთ, გავიაროთ ნახევრადდაცლილი ქუჩები, ერთღამიანი იაფი სასტუმროები, უძილო ღამეების მობუტბუტე თავშესაფრები და ნახერხმოყრილი რესტორნები ხამანწკის ნიჟარებით: ქუჩები, რომლებიც იწელება დამღლელი კამათივით რომელსაც ბოროტი განზრახვით მიჰყავხარ დაუძლეველ შეკითხვამდე
ამ წლის პირველი ლექსი უსარგებლოა წუხილი, სევდა - დაწერე, თითქოს მიხმობ შენთან. Abandon hope, all ye who enter here - მზის ირგვლივ ნაცნობ არეთა გზას კვლავ დააგა ჩვენი პლანეტა, მჯდომარეთა და მწოლარეთა. და მდგომარეთა. როგორც ამბობენ უახლეს დროის წმინდა ამბები, რაც კი რამ ხდება, ყველა ამბავი - განმავლობაში თოთხმეტ მილიარდ წლის - უკანასკნელ სიზმრის წილია, იმის, ვისაც არ დაუძინია და არასოდეს გამოიღვიძებს. ამ უმიზეზო, უხილავ სიზმრის ძლიერ, ჯანმრთელ და ბედნიერ ხიზნებს სასიკეთო და ყურადსაღები ცვლილების
(პოემა) 1. ვისი ტანკები დაიკავებს ამ ფართე გამზირს? ვისი ხელები მოიქნევენ ბოლოჯერ დროშას? შიში, რომელსაც სკამს ვაცლიდით, ჯერ ისევ აქ ზის, სულის შებერვით რომ გვათბობს და სიცივით გვთოშავს. როცა კორდონთან შიში ამბობს - „ხელი გამიშვი!“ როცა წასული გეგონა და უკან დაბრუნდა, ნახელკეტარი ყველა ნეკნი არის - კლავიში, რომელზეც რეჟიმს სხვა მუსიკის დაწერა სურდა. მაგრამ ნოტები შენს ხელთაა, ამიტომ სხვა ხმით იმღერე ისე, რომ გაიგოს მთელმა უბანმა, გაიგონ იმათ, ვინც დარაჯობს - მარცხნივ ან მარჯვნივ, გაიგოს ყველა სახიერმა, თუნდაც უგვანმა. რომ თუ ახალ ხმას
თარგმნა მარიამ მახარაძემ ვლადიმერ მაიაკოვსკი შინ შემოხვედი ისე მკაცრი, მეუბნებოდა ეგ სიმკაცრე “ ადექი წადი!” ზამშის ხელთათმანს აწვალებდი მოუხეშავი, მერე აცხადე: “ვთხოვდები, (გტოვებ).” არაფერია. მოვიკრებ ძალას. მშვიდი ვარ ძლიერ-დამაკვირდი! ამგვარად მშვიდი მკვდრის პულსი იყოს შეიძლება, მხოლოდ და ზოგჯერ. სერგეი ესეინინი მშვიდობით ჩემო მეგობარო, ნახვამდის, კარგად. ძვირფასო - ჩემი გულის სიღრმეს მიკრული რომ ხარ, იცოდე, განზრახ გადაწყვეტილ ამ განშორებას, ჩემთვის პირობა ხელახალი შეხვედრის მოაქვს. ნახვამდის ჩემო მეგობარო, ხელის ან სიტყვის გარეშე და გთხოვ, შუბლი სევდას ნუ
თარგმნა ანრი კიკნაველიძემ I ო, დასავლეთის ქარო, სუნთქვავ შემოდგომისა, შენ, ვის უხილავ არსებასაც მკვდარი ფოთლები გაურბიან, ვით, აჩრდილნი ჯადოქრის ძალას. ყვითელი, შავი, უფერული, ზოგან წითელი, ჭირიანთა სიმრავლეები: ო, შენ, ვინც ეტლით მიაგელვებ ზამთრისეულ სარეცელისკენ ფრთიან თესლებს, ცივი, ჩუმი განსვენებისთვის, თითოეული, როგორც გვამი თავის საფლავში, ვიდრე შენი და, გაზაფხული ლაჟვარდისფერი, არ დაჰბერავს თავის საყვირს მთვლემარე მიწას, (გადენის, როგორც საძოვარზე ფარას, ტკბილ კვირტებს) სიცოცხლის ფერით და სურნელით აავსებს მთა-ველს: ველურო სულო, ყველგან მყოფო, ყველგან
ზურა რთველიაშვილს მე არ ვიცი როდის დავმეგობრდით გაცნობის მომენტსაც კი ვერ ვიხსენებ თითქოს ამას დასაწყისი არც ჰქონია ღია სივრცის ადამიანი იყო ეს იყო ციხის საწინააღმდეგო ადამიანი ასეთი იყო ის როცა ჩემს თეატრალურ ჯგუფში მოვიდა ბალეტის სკოლაში, ასეთი იყო მერეც, დაუნანებელი თავის თავის, როცა ამერიკიდან ჩამოვედი, მას არ ერიდებოდა მეგობრობა დ მხარდაჭერა ის არ იყო კარიერისტი მაგრამ აჩვენა კარიერისტებს, თუ რა და როგორ შეიძლებოდა მას შეეძლო დაელია სპირტიანი და