მაღარო მივდივარ და არ მთავდება გვირაბი, დედამიწას გულს ვუჩიჩქნი შიგნიდან, მინდა ყველას ჩამოუხსნა ნიღაბი, სიტყვა გულით გავისროლო პირიდან. წინაპრების ცრემლი ოფლად მედება და შავ ოქროს ეზიდება ვაგონი, მაღაროში მტვერში
მაღარო მივდივარ და არ მთავდება გვირაბი, დედამიწას გულს ვუჩიჩქნი შიგნიდან, მინდა ყველას ჩამოუხსნა ნიღაბი, სიტყვა გულით გავისროლო პირიდან. წინაპრების ცრემლი ოფლად მედება და შავ ოქროს ეზიდება ვაგონი, მაღაროში მტვერში
Nokia N73 კანზე ჭიანჭველები დათარეშობენ, სისხლი მდის. წითელი ლოყა, ბავშვობის რძისფერი ნოსტალგია, ვარ მწვანე. ქარი ქრის, ჩემი ციფრული პერსონა პიქსელებად იშლება, ყვავილებს მტვრად ედება. არ გამიშვა ხელი, არ დამკარგო აპლიკაციების
თარგმნა ნენე გიორგაძემ საველე ჰოსპიტალი მაგიდა შუქზე შეატრიალეს. თავქვე ვიწექი, თითქოს ვიყავი ასაწონი ხორცი და სული ძაფზე ეკიდა, ჩემ თავს გარედან ვაკვირდებოდი, ბაზრის მძიმე გირით სასწორზე როგორ მწონიდნენ. და
იქ, აფთიაქთან, სისხლნაკლული ვიგინდარები გულისწასვლამდე შესჩხავიან ფერწასულ ქალაქს. შენ კი მიდიხარ, ისე ფინთად მიემგზავრები, თითქოს ვიღაცა გუდანაბადს გიკრავდეს ძალად. აღმოხდების მზე, ეკლესიის ზარი ჩამოჰკრავს, მზე ნისლებიდან ექოსავით აღმოცენდება როგორც დამზრალი
სკოლა აქ დევს ჩემი გული, გისოსებიან მკერდში იყინება, ჯერ კიდევ ძალუძს ფეთქვა. მონაზვნად აღსაკვეც თოვლთან ერთად აგონიისას სისხლივით წაგსკდა სიმარტოვის სიმარტივე, გამაბრუებელ ხმებზე მოსრიალე მოსწავლეები კედლებს შუა ცდილობენ გავლას. სასკოლო
ეზრა პაუნდი და ჩინური პოეზია — თანამედროვე დასავლური პოეტიკის აღმოსავლური პარალელები „ჩინური პოეზია“ ეზრა პაუნდის შემოქმედებაში არ არის უბრალოდ უცხო კულტურის ესთეტიკური მოხმარება — ის წარმოადგენს ლიტერატურული ფორმის, აზროვნების სტრუქტურისა