+

თარგმნა ანრი კიკნაველიძემ   1937 ზოგი ამბობს, რომ სიყვარული პატარა ბიჭია, სხვები ამბობენ, რომ ფრინველია, ზოგი ამბობს, რომ მისით ბრუნავს მთელი სამყარო, სხვების აზრით ეს ყოველივე სისულელეა. ხოლო როდესაც მეზობელს

 მიკროისტორიიდან მაკროისტორიამდე, მონოლოგიდან დიალოგამდე – „ხუთი საათი მარიოსთან“ რა ხდება მაშინ, როცა ქალი ახლად გარდაცვლილი ქმრის პირისპირ რჩება და საშუალება ეძლევა, ამოთქვას ყველაფერი, რაზეც წლების განმავლობაში დუმდა? შეუძლია თუ არა,

ფიოდორ მიხაილოვიჩ დოსტოევსკის  “იატაკქვეშეთის ჩანაწერები“ (1864 წ.) მსოფლიო ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე გენიალური, გარდამტეხი და წინასწარმეტყველური წიგნია. გარკვეული გაგებით, იგი ყველაზე მეტად “დამანგრეველი” ტექსტია, ვინაიდან მასში თავდაყირა დგას მეცხრამეტე საუკუნის ადამიანის

გასული საუკუნის დასაწყისში, როდესაც თბილისის ქუჩებსა თუ სახელოვნებო სივრცეებში ქართველი ფუტურისტები გამოჩნდნენ, რუსულ ფუტურიზმში უკვე ორი ძირითადი მიმართულება იკვეთებოდა: მაიაკოვსკის „ორკესტრული პოეზია“ და ხლებნიკოვის „ზაუმი“. ახალგაზრდა პოეტების ასპარეზზე გამოსვლამდე, თბილისს

მთარგმნელი ვალო ჩაჩუა     (რიხარდ ვაგნერის ნაწარმოების გამო)   1 საკუთარ მკაცრსა და ძლევამოსილ ნაწარმოებში, სახელად „ხელოვნება და რევოლუცია“, ვაგნერი შემდეგ ჭეშმარიტებას აყალიბებს: ხელოვნება სიხარულია, რომელსაც გააჩნია თვითმყოფადობა, საკუთარი

მთარგმნელი ვალო ჩაჩუა   როცა სამუშაო უბნებში დილის საყვირები ღრიალებენ, – ეს სულაც არ არის ტყვეობის ხმა, ეს – მომავლის სიმღერაა – ა. გასტევი ხელოვნების დარგებში ყველაზე დიდ სოციალურ-ორგანიზაციულ ძალას