ოლიკო ლევაკია: დაიბადა არასარაში, 1900 წლის 18 დეკემბერს, მეჯოგე მამისა და ტრომბონისტი დედის ოჯახში, რომელთაც მის გარდა კიდევ 12 შვილი ჰყავდათ. სკოლაში მისი პოეზიითა და პოლიტიკით დაინტერესება არჩიბალდ გლეხიას უნდა
ოლიკო ლევაკია: დაიბადა არასარაში, 1900 წლის 18 დეკემბერს, მეჯოგე მამისა და ტრომბონისტი დედის ოჯახში, რომელთაც მის გარდა კიდევ 12 შვილი ჰყავდათ. სკოლაში მისი პოეზიითა და პოლიტიკით დაინტერესება არჩიბალდ გლეხიას უნდა
თარგმნა და წინასიტყვაობა დაურთო ნენე გიორგაძემ დიმიტრი პრიგოვი – ოთხმოციანი წლების რუსული პოეტური ანდერგრაუნდის თვალსაჩინო წარმომადგენელი – ორიათასიანებში აქტუალური ხელოვნების ლიდერი ხდება. მიღებული აქვს მრავალი საერთაშორისო ლიტერატურული პრემია, არის
(პოემა) 1. ვისი ტანკები დაიკავებს ამ ფართე გამზირს? ვისი ხელები მოიქნევენ ბოლოჯერ დროშას? შიში, რომელსაც სკამს ვაცლიდით, ჯერ ისევ აქ ზის, სულის შებერვით რომ გვათბობს და სიცივით გვთოშავს. როცა კორდონთან
თარგმნა ანრი კიკნაველიძემ (1844) სევდიან თვალში გამშრალი ცრემლით უზიან დაზგას კბილების ღრჭენით: „შენ, გერმანიავ, სუდარას გიქსოვთ და სამგზის წყევლას მასში ჩავაქსოვთ – ჩვენ ვქსოვთ, ჩვენ ვქსოვთ! წყეულიმც იყოს
მთარგმნელი ზაალ ჯალაღონია ფსალმუნი გლეხს მოეჩვენა აღმოსავლეთ ორეგონში, რომ იესო იდგა საქათმეში. კვერცხებით სავსე კალათა ეჭირა ხელში. იესომ უთხრა. ,,მე ვარ მშიერი” გლეხს არასოდეს წამოსცდენია ის, რაც იხილა. ფერი როგორც საწყისი დავივიწყე სიყვარული. მე სიკვდილი მინდა
*** გუშინ საღამოს, სტუმრებისგან შინ ვბრუნდებოდი, ჩამეძინა, გავიარე ჩემი მეტროს სადგური, ვერნანცკაიას გამზირი და მივაღწიე ბოლო გაჩერებას; იქ მე გამაღვიძა ქალმა ლურჯ ფორმაში: გამოვედი ვაგონიდან და უკან გავემგზავრე; როცა მივედი ჩემს სადგურამდე