კრიტიკა / ესე

ავტორი: ლაშა მუზაშვილი   ალექსანდრ პუშკინის “ევგენი ონეგინი” არის არა მხოლოდ რუსული ლიტერატურის საძირკველი, არამედ მთელი ევროპული კულტურის ერთ-ერთი ყველაზე იდუმალი ტექსტიც, ვინაიდან იგი თითქოს ერთდროულად არის რომანი, პოემა, ავტობიოგრაფია,

ავტორი: ლაშა მუზაშვილი ლეო ნაფტას თვითმკვლელობა თომას მანის “ჯადოსნურ მთაში” მხოლოდ სიუჟეტური კულმინაცია არ არის, ეს არის მთელი რომანის ინტელექტუალური და სულიერი კრიზისის აფეთქება ერთ წამში – მომენტი, როდესაც იდეა

 მიკროისტორიიდან მაკროისტორიამდე, მონოლოგიდან დიალოგამდე – „ხუთი საათი მარიოსთან“ რა ხდება მაშინ, როცა ქალი ახლად გარდაცვლილი ქმრის პირისპირ რჩება და საშუალება ეძლევა, ამოთქვას ყველაფერი, რაზეც წლების განმავლობაში დუმდა? შეუძლია თუ არა,

ფიოდორ მიხაილოვიჩ დოსტოევსკის  “იატაკქვეშეთის ჩანაწერები“ (1864 წ.) მსოფლიო ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე გენიალური, გარდამტეხი და წინასწარმეტყველური წიგნია. გარკვეული გაგებით, იგი ყველაზე მეტად “დამანგრეველი” ტექსტია, ვინაიდან მასში თავდაყირა დგას მეცხრამეტე საუკუნის ადამიანის

მთარგმნელი ვალო ჩაჩუა     (რიხარდ ვაგნერის ნაწარმოების გამო)   1 საკუთარ მკაცრსა და ძლევამოსილ ნაწარმოებში, სახელად „ხელოვნება და რევოლუცია“, ვაგნერი შემდეგ ჭეშმარიტებას აყალიბებს: ხელოვნება სიხარულია, რომელსაც გააჩნია თვითმყოფადობა, საკუთარი

მთარგმნელი ვალო ჩაჩუა   აუცილებელია ყველაფერში ცხვირის ჩაყოფას შევეშვათ და ცხოვრებისეულ ტკბობას არ მივეცეთ: ჩვენი დრო უკეთესი და მეტად სერიოზულია, ვიდრე სანეტარო ტკბობა. ყველა, ვინც ტკბობას მიეცემა, აუცილებლად მახეში ებმება