კრიტიკა / ესე

ლეო ნაფტას თვითმკვლელობა თომას მანის “ჯადოსნურ მთაში” მხოლოდ სიუჟეტური კულმინაცია არ არის, ეს არის მთელი რომანის ინტელექტუალური და სულიერი კრიზისის აფეთქება ერთ წამში – მომენტი, როდესაც იდეა საკუთარ თავს ანადგურებს.

 მიკროისტორიიდან მაკროისტორიამდე, მონოლოგიდან დიალოგამდე – „ხუთი საათი მარიოსთან“ რა ხდება მაშინ, როცა ქალი ახლად გარდაცვლილი ქმრის პირისპირ რჩება და საშუალება ეძლევა, ამოთქვას ყველაფერი, რაზეც წლების განმავლობაში დუმდა? შეუძლია თუ არა,

ფიოდორ მიხაილოვიჩ დოსტოევსკის  “იატაკქვეშეთის ჩანაწერები“ (1864 წ.) მსოფლიო ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე გენიალური, გარდამტეხი და წინასწარმეტყველური წიგნია. გარკვეული გაგებით, იგი ყველაზე მეტად “დამანგრეველი” ტექსტია, ვინაიდან მასში თავდაყირა დგას მეცხრამეტე საუკუნის ადამიანის

მთარგმნელი ვალო ჩაჩუა     (რიხარდ ვაგნერის ნაწარმოების გამო)   1 საკუთარ მკაცრსა და ძლევამოსილ ნაწარმოებში, სახელად „ხელოვნება და რევოლუცია“, ვაგნერი შემდეგ ჭეშმარიტებას აყალიბებს: ხელოვნება სიხარულია, რომელსაც გააჩნია თვითმყოფადობა, საკუთარი

მთარგმნელი ვალო ჩაჩუა   აუცილებელია ყველაფერში ცხვირის ჩაყოფას შევეშვათ და ცხოვრებისეულ ტკბობას არ მივეცეთ: ჩვენი დრო უკეთესი და მეტად სერიოზულია, ვიდრე სანეტარო ტკბობა. ყველა, ვინც ტკბობას მიეცემა, აუცილებლად მახეში ებმება

თარგმნა: ზურაბ გოცირიძე ყველა ცდა წარსულის გაცოცხლებისა თავისი უიმედობით ცხოვრების არსში წვდომის მცდელობებს წააგავს. თავს ჩვილად გრძნობ, რომელიც კალათბურთის ბურთის დაჭერას ლამობს, ის კი ხელიდან უსხლტება. ჩემი ცხოვრებიდან ბევრი არაფერი